PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : شخصیت‌های علمی و دانشمندان همدان



86101001777
12-05-09, 12:04
صغرا آزرمی
صغرا آزرمی (۱۲۹۳، همدان – ؟) نخستین زن آسیب‌شناس ایران بود.

صغرا آزرمی در دوره‌ای که سوادآموزی دختران دشوار بود با حمایت پدرش به مدرسه رفت و بعد از اتمام دوره ابتدایی مدتی در همان مدرسه به تدریس پرداخت. در همین هنگام نزد خواهرش که محصل مدرسه دخترانه آمریکایی بود انگلیسی می‌آموخت. هنگامی که مسئولان مدرسه آمریکایی از این امر آگاه شدند او را برای تدریس و تحصیل همزمان در مدرسه خود دعوت کردند.

او پس از پایان دوره متوسطه به همدان بازگشت و مدرسه‌ای به نام اکباتان تاسیس کرد و ۵ سال به تدریس در آن پرداخت. سپس برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی از دانشگاه فیلادلفیا بورس تحصیلی گرفت اما چون موفق به دریافت گذرنامه نشد به دانشگاه تهران رفت و پزشکی خواند. سپس به آمریکا رفت و در بیمارستان زنان شیکاگو به کار پرداخت و بعد از ۲ سال در آسیب‌شناسی تخصص گرفت. در بازگشت به ایران به استخدام یکی از سازمان‌های پزشکی وابسته به دانشگاه تهران درآمد و به ریاست درمانگاه آن بخش رسید.

صغرا آزرمی در سال ۱۳۴۴ با دعوت دولت استرالیا به ملبورن رفت و در بخش آسیب‌شناسی دانشگاه ملبورن به پژوهش پرداخت، سپس در دانشگاه جان پاپکینز در بالتیمور به مطالعه سلول‌شناسی پرداخت. او هنگامی که به ایران بازگشت در جمعیت ملی مبارزه با سرطان به کار و مطالعه مشغول شد و جان بیماران سرطانی بسیاری را از مرگ نجات داد.

از پایان عمر او اطلاعات دقیقی در دست نیست.

86101001777
12-05-09, 12:12
مهدی بیانی

دکتر مهدی بیانی (۱۲۸۵ همدان - بهمن ۱۳۴۶)، بنیانگذار کتابخانه ملی ایران، کارشناس نسخه‌های خطی فارسی، نویسنده، پژوهشگر و استاد دانشگاه تهران بوده‌است. زندگی

مهدی بیانی در ۱۲۸۵ ش در همدان متولّد شد. پدرش، میرزا محمدخان مستوفی فراهانی، از خاندان دبیران و مستوفیان فراهان و نیای مادریش میرزا سلیمان بیان السلطنه فراهانی، رئیس بیوتات سلطنتی و صاحبِ رساله قواعد دفاتر و حساب بود . در دو سالگی او پدرش درگذشت و مادرش با او و دیگر فرزندان به تهران آمد. او در مدارس ابتدایی اقدسیّه و اشرف به تحصیلات مقدماتی و فراگیری خوشنویسی پرداخت و پس از اتمام دوره متوسطه در دارالفنون، دوره لیسانس علوم ادبی و فلسفی را در دانشسرای عالی (دارالمعلمین عالی سابق) به پایان برد و در ۱۳۲۴ ش به اخذ دکتری در زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران نایل گشت.

بیانی پس از گذراندن دوره تعلیمات دانشکده افسری و خدمت وظیفه، در ۱۳۱۲ ش همزمان با کار در کتابخانه دانشسرای عالی، تدریس زبان و ادبیات فارسی را آغاز کرد و در ۱۳۱۳ ش به مدیریت کتابخانه عمومی معارف منصوب گردید. او در این مقام به گردآوری کتابها از کتابخانه سلطنتی و کتابخانه معارف برای بنیانگذاری «کتابخانه ملی ایران» پرداخت و پس از تأسیس این کتابخانه در ۱۳۱۶ ش، ریاست آنجا را به عهده گرفت.

در ۱۳۱۹ش، به مدت یک سال از طرف وزارت آموزش و پرورش (وزارت فرهنگ سابق) به ریاست فرهنگ اصفهان اعزام شد و پس از بازگشت و انجام دادن مأموریت آموزشی یکساله در وزارت پیشه و هنر وقت، بار دیگر به ریاست کتابخانه ملی منصوب شد. در ۱۳۳۵ش، ریاست کتابخانه سلطنتی را عهده‌دار شد و این سمت را همراه با استادی دانشگاه تهران و تدریس «تاریخ تکامل خطوط اسلامی» و «کتابشناسی نسخه‌های خطی» تا پایان عمر به عهده داشت

او همچنین انجمنی برای حمایت و معرفی خوشنویسان و هنر خوشنویسی با نام «انجمن حمایت خط و خطاطان» تأسیس کرد. وی به سبب تبحّر در شناخت خطوط و نسخه‌ها به عنوان کارشناس نسخه‌های خطی و چاپی، با کتابخانه‌های ملی، مجلس شورای ملی و کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران همکاری می‌کرد. او خود خطی خوش داشت و بویژه در نستعلیق قوی و ماهر بود. او را از شاگردان میرزا حسین‌خان مستوفی معروف به کاتب‌الخاقان ذکر کرده‌اند. کتاب «احوال و آثار خوشنویسان» که او در ۴ جلد منتشر کرد از آثار پژوهشی ارزشمند در زمینه زندگی‌نامه و معرفی خوشنویسان ایران است که تاکنون ارزش خود را حفظ کرده است.

بیانی از بنیانگذاران انجمن فرهنگی ایران و شوروی و عضو آن بود و نزدیک به ۲۵ سال در راه گسترش و استواری پیوندهای دوستی و فرهنگی دو کشور همسایه تلاش کرد. مأموریتهای فرهنگی بسیاری به کشورهای آسیایی، اروپایی و آمریکا داشت. ایشان در هفدهم بهمن ۱۳۴۶ بر اثر سرطان درگذشت.

86101001777
12-05-09, 12:15
رشیدالدین فضل‌الله همدانی (زادهٔ در حدود سال ۶۴۸ قمری/۶۲۹ خورشیدی در همدان- درگذشتهٔ ۲۸ دی ۶۹۶ خورشیدی/ذی‌القعده ۷۱۷ قمری) رجل سیاسی، تاریخ‌نگار و پزشک ایرانی آخر سدهٔ هفتم خورشیدی بود که کتاب جامع التواریخ را به رشته تحریر درآورد و در دوران وزارت خود بناهای فراوانی همچون ربع رشیدی ساخت.

دانش و آگاهی‌های بسیار رشیدالدین فضل‌الله از دامنه گسترده‌ای از فرهنگ‌ها سبب شده است تا کتاب وی به عنوان یکی از منابع مستقیم برای اطلاع از دوران پایانی عصر مغول قلمداد گردد. موریس روزامبی، تاریخ‌نگار، او را برجسته‌ترین چهره‌ی ایران در دوره‌ی مغول برمی‌شمارد.

86101001777
12-05-09, 12:17
محمد قهوه ای متولد سال ۱۳۲۰ فوق لیسانس معماری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ التحصیل سال ۱۳۴۸ است. وی فعالیت حرفه ای را از سال ۱۳۴۴ آغاز کرد. وی تاثیرات ژرفی در شهر زادگاهش همدان گذاشت. مدرسه آمنه، دبیرستان حجازی و صدها بنای مسکونی در شهر همدان از یادگارهای او هستند. او مدرس معماری در دانشگاه آزاد همدان بود و شاگردانی درخور را به معماری ایران تقدیم کرد.


زنده یاد مهندس محمد قهوه ای در حالی به سال ۱۳۸۷ دار فانی را وداع گفت که با حضوری بالغ بر ۴۰ سال در عرصه معماری در شهر همدان، ده‌ها اثر کم نظیر در این شهر از او به یادگار مانده است؛ وی غالبا به عنوان معماری که توانست هویتی متعالی را در آثار خود با ترکیب نگاه اصیل ایرانی و نیز نوگرایی معماری روز جهان رقم زند یاد می شود:

« "معماری گذشته بخشی از وجود ماست؛ نمی‌توانیم انکارش کنیم . من تقلید از معماری قدیم را نادرست می‌دانم ،‌ ولی برداشت مبتکرانه از آن درست است،‌ کما اینکه بسیاری از معماران مشهور جهان از قوس و بالکن ایرانی استفاده کرده اند. همین امروز هم که می‌خواهم طرحی تهیه کنم،‌ چند کتاب معماری ایرانی را ورق می‌زنم و ایده می‌گیرم...
طی مراسم بزرگداشت وی به سال ۱۳۸۸، اعلام شد در جهت تقدیر از وی دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی که خود از اساتید آن بود، با تایید ریاست این دانشگاه، به نام وی نامگذاری شد. همچنین قرار است به زودی خیابانی نیز در همدان به نام مرحوم محمد قهوه ای نامگذاری شود. زندگی حرفه ای زنده یاد قهوه ای الگویی بی نظیر در توان یک معمار در تاثیر گزاری بر رویکرد متعالی در معماری یک شهر است.

86101001777
12-05-09, 12:20
ابن صلاح همدانی
ابوالفرج (یا ابوالفتوح) احمد بن محمد همدانی، ملقب به نجم‌الدین و ابن صلاح، منجم، پزشک و ریاضی‌دان ایرانی‌است که در سدهٔ پنجم و ششم هجری زیسته‌است.

وی ایرانی‌تبار و اهل همدان (و به روایتی اهل سمیساط در عراق) بود. علوم مقدماتی را در ایران فراگرفت، سپس به بغداد رفت و به آموختن دانش‌های گوناگون پرداخت، و از محضر درس استادانی چون ابوالحکم مغربی اندلسی بهره جست.

ابن صلاح به دعوت حسام‌الدین تیمورتاش ارتقی، امیر ماردین به آن دیار رفت و پزشک دربار او شد. به روایتی وی در ماردین کتابخانه‌ای گشود. پس از مدتی به موصل رفت و نورالدین محمود پسر عمادالدین زنگی او را پذیرا شد. سپس رهسپار دمشق گردید و تا پایان عمرش در آن سامان زیست.

«فی کیفیَّة تسطیح الکُری»، و «ایضاح البرهان علی حساب الخَطَأَیْن» از آثار اوست.

وفات او به سال 540 (به روایتی 548) هجری رخ‌داد.

86101001777
12-05-09, 12:22
محمدعلی زلفی‌گل
محمدعلی زلفی گل (متولد ۱۳۴۵، آشتیان) استاد شیمی، رئیس دانشگاه بوعلی سینا و قائم‌مقام سابق بنیاد ملی نخبگان است. او در صدر فهرست پراستنادترین محققان ایرانی موسسه isi قرار دارد و تا کنون بیش از ۳۰۰ مقاله isi نوشته‌است. یکی از خیابان‌های شهر همدان به اسم او نام‌گذاری شده است.